Event 20/20 to jedne z najdłużej produkowanych monitorów aktywnych w branży pro-audio. Pierwsza ich wersja ukazała się na rynku w 1995 roku i choć aktualnie dostępna wersja V3 sporo różni się od oryginału, to jednak kształt, wymiary oraz w pewnym zakresie brzmienie pozostały niezmienione. Od kiedy właścicielem marki Event stał się australijski Røde, produkty tej firmy wróciły w glorii chwały do najbardziej prestiżowych studiów nagrań na świecie. Pierwszymi monitorami Eventa pod nowym kierownictwem były fenomenalne zestawy Opal (patrz test w EiS 5/2010). Przy wszystkich swoich zaletach i wybitnych walorach brzmieniowym monitory te mają jeden problem – są stosunkowo drogie (ok. 6 tys. zł za sztukę).
Z tego właśnie względu zdecydowano się na powrót do sprawdzonej już koncepcji 20/20 – monitorów, które zawsze miały dobrą prasę, cieszyły się dużą popularnością wśród producentów i realizatorów, i charakteryzowały się relatywnie niską ceną.

Trochę historii
Amerykańska firma Event Electronics pojawiła się na rynku w połowie lat 90. minionego wieku, a stworzyli ją ludzie, którzy odeszli z korporacji Alesis – wtedy jednej z największych firm pro-audio na świecie. Pierwszym własnym produktem Eventa były monitory 20/20, zbudowane w oparciu o 8-calowy woofer i 1-calowy driver z jedwabną kopułką. Twórcą tych zestawów był zespół doskonałych inżynierów z Frankiem Kelly na czele (wcześniej projektujący dla firm UREI oraz Alesis), który opracował całą koncepcję od podstaw, łącznie z przetwornikami i elektroniką.
Monitory były dostępne w dwóch wersjach – pasywnej 20/20 oraz aktywnej 20/20bas (skrót od bi-amplified system) i natychmiast zdobyły olbrzymią popularność na szybko rosnącym rynku domowych i projektowych studiów nagrań. Czy stały się sztandarowym monitorem producentów hip-hopowych, którą to informację lansuje się w materiałach reklamowych Eventa? Na pewno były pierwszymi monitorami w rozsądnej cenie, które potrafiły zejść tak nisko z częstotliwością przetwarzania. Lecz już rok-półtora po ich premierze ukazały się Mackie HR824, blisko jedną trzecią tańsze, i to one tak naprawdę zaczęły królować w powstających jak grzyby po deszczu domowych studiach nagrań.
W 2002 roku pojawiła się nowa wersja 20/20, ze zmienionymi wzmacniaczami. Był to czas, kiedy można było przebierać w różnego typu monitorach dostępnych w cenach dopasowanych do każdego portfela, a pozycja Event Electronics nie była już tak mocna jak kilka lat wcześniej. Z tego też względu 20/20 V2 przeszedł trochę niezauważenie, a sam Event zaczął mieć różnego typu kłopoty finansowe.
Sytuacja zmieniła się diametralnie, kiedy Freedman Electronics, właściciel marki Røde, przejął markę Event i mocno w nią zainwestował, tworząc zupełnie nowy zespół konstruktorów, na czele którego stanął Marcelo Vercelli (wcześniej pracujący dla firm RCF oraz Mackie i będący „literą V” w nazwie marki KV2 Audio). Efektem 3 lat pracy i zainwestowania grubych milionów dolarów były niesamowite monitory Opal, które – nie tylko w mojej opinii – są i będą uznawane za jedne z najlepszych i najbardziej funkcjonalnych monitorów odsłuchowych w historii branży pro-audio.

W praktyce
Brzmienie monitorów Event 20/20BAS V3 będzie się podobać wielu osobom. Są one stosunkowo neutralne, bez wyraźnie podkreślonego i przesadnie krytycznego środka, mają za to klarowną górę i doskonale czytelny bas. To, co wspomniałem o środku pasma nie oznacza, że odczujemy w tym zakresie jakikolwiek niedosyt. Wręcz przeciwnie – środek „nie wychodzi” z monitorów, ale jednocześnie jest bardzo wyrównany i doskonale prezentuje proporcje między elementami miksu mającymi swój zasadniczy przekaz w tym właśnie zakresie. Jeśli miałbym jednym słowem określić charakter brzmienia tych monitorów, to nazwałbym je raczej „amerykańskimi” niż „brytyjskimi”. 20/20BAS V3 nie preferują żadnego konkretnego stylu muzycznego, ale odnoszę wrażenie graniczące z pewnością, że lepiej by mi się na nich pracowało z nowoczesną muzyką elektroniczną niż gitarową alternatywą.
Mocno wyeksponowany i do tego mający symetryczny wylot otwór bass-reflex trochę mnie na początku niepokoił. Okazuje się jednak, że jest on stosunkowo przeźroczysty dla brzmienia, nie jest źródłem turbulencji i nie wywołuje efektu boom-boksu. Charakteryzuje go natomiast bardzo silny rezonans własny przy 450 Hz. Mamy tu jednak do czynienia z dwoma elementami, których występowanie sprawia, że zjawisko to nie odciska negatywnego piętna na brzmieniu. Przede wszystkim woofer, począwszy od 150 Hz, ma charakterystykę opadającą, co jest normalne przy głośnikach z 8-calową membraną. Poza tym rezonans bass-refleksu jest stosunkowo szeroki i ładnie wpasowuje się w charakterystykę głośnika. W efekcie uzyskujemy dość wyrównane przetwarzanie w zakresie wyższego basu i niskiego środka, choć odbywa się to kosztem nieznacznego spowolnienia impulsów w tym przedziale częstotliwości.
Ciekawie prezentuje się też góra pasma – dość zrównoważona i bez przejaskrawień. W pomiarach charakterystyki pod kątem okazało się jednak, że przy odchyleniu powyżej 15 stopni od osi efektywność spada o 5 dB już dla 10 kHz. Zapewne jest to efekt zastosowania krótkiej tuby wokół membrany kopułkowej, która zwiększa skuteczność, ale też kierunkowość. Przekłada się to też na stereofonię, którą można określić jako dobrą, ale nie wybitną.
Bas nie ciągnie się za dźwiękiem, jest krótki, punktualny i dobrze wytłumiony. Zresztą słychać to od razu, gdy tylko pukniemy delikatnie w membranę woofera – nic nie rezonuje, a drganie natychmiast zanika. Monitor nie schodzi jednak tak nisko, jak deklaruje to producent. 35 Hz? Owszem, ale gdy weźmiemy pod uwagę spadek 10 dB. Jeśli punktem odniesienia będzie dla nas przetwarzanie 1 kHz, to pierwszy spadek 3 dB mamy przy 55 Hz, a drugi przy 42 Hz (pomiędzy tymi częstotliwościami jest zafalowanie ze szczytem dla 45 Hz i zapadłością dla 49 Hz. Może nie miałoby to znaczenia gdyby nie fakt, że to są akurat częstotliwości podstawowe dźwięków F i G granych na najniższej strunie gitary basowej.
Tomasz Wróblewski

Event 20/20 bas V3 – drugim uchem
Do nowych monitorów Event 20/20 bas V3 podszedłem bez skojarzeń, które wiązałyby te odsłuchy z dźwiękami w konkretnym stylu. To prawda, pierwsza wersja Event’ów 20/20 zrobiła przed laty karierę w kręgach twórców rnb i rap, więc można się było się spodziewać, że model Event 20/20 Bas w trzeciej odsłonie sprawdzą się lepiej niż pierwowzór w podobnym zastosowaniu. Na samym początku do odtwarzacza najpierw powędrowało kilka dobrze znanych płyt z nagraniami w kilku gatunkach, zaś potem głośniki sprawdziły się w studyjnym boju, w praktyce, podczas pracy nad miksami jako główny zestaw.
Jakie wrażenia? Po pierwsze, odsłuchy wyglądają solidnie i potrafią zagrać niesamowicie głośno. Monitory wykazują się niezwykłą skutecznością i z ich pomocą można nagłośnić nie tylko studyjną reżyserkę, ale też imprezę w dużym domu. Górne pasmo zostało tak dostrojone, by ten zakres częstotliwości brzmiał precyzyjnie i przejrzyście, a jednocześnie wysokie tony grały miękko i przyjemnie. W wyniku tego monitory nie męczą uszu przy dłuższej pracy, ale ostateczne należy liczyć się z tym, że finalne miksy mogą zabrzmieć trochę jaśniej na innych głośnikach.
Szybko okazało się, że te odsłuchy nie zostały stworzone do miksowania z ich pomocą muzyki gitarowej, chyba, że mówimy o absolutnie popowym podejściu do rocka w stylu np. singlowych przebojów Daughtry. Czysto rockowe lub pop-rockowe dźwięki na nowych 20/20 bas V3 brzmią poprawnie, ale by pewnie zmiksować przesterowane gitary, rozpędzoną gitarę basową i nisko wybrzmiewający werbel oraz kotły perkusji z niskimi, męskimi wokalami, trzeba dobrze poznać charakter i oswoić się z brzmieniem pasma 150-500 Hz w tych odsłuchach. Bardzo możliwe, że ustawienie w miksie gitary basowej tak, jak chcielibyśmy ją usłyszeć potem w radio lub w samochodzie, zaowocuje zbyt cichą partią na reszcie głośników, bowiem niski środek partii gitary basowej w nagraniach zrobionych na innym rodzaju monitorów tutaj wyskakuje zawsze do przodu.
Monitory pokazały swoje przeznaczenie, gdy z głośników popłynęły numery Snoop Doga, Dr.Dre, „Rude Boy” Rihanny, „Imma Be” Black Eyed Peas, nowy Chris Brown i elektronika klubowa z Deadmou5’em i Kaskade na czele. To nie przypadek, że te nagrania zagrały świetnie na 20/20. W tego typu utworach niższe pasmo środka ścieżki instrumentalnej jest zazwyczaj oszczędnie wykorzystane, cała edycja polega na redukcji dźwięków w tym zakresie i słychać tam tylko elektroniczny werbel lub klaśnięcie, a najważniejszymi elementami nagrania są sekcja rytmiczna czyli stopa, bas, hi-hat oraz wokale.
Testowane głośniki wyjątkowo dobrze podają realizatorowi brzmienie syntetycznej stopy i basu. Dobra próbka z 808 wyrywa z butów, a nuty basowe z syntezatora słychać nawet dla 30 Hz (!). Bas brzmi znakomicie, pod warunkiem, że na ścieżce basowej nie ma zbyt szybkich podziałów. Przy klubowych dźwiękach house 20/20-tki pewnie przenoszą uderzenia stopy aż do najniższych częstotliwości, ale można czasem odnieść wrażenie, że pojedyncze szybkie nuty ze ścieżek basowych traktowane są jak jeden, długi dźwięk. Wszystko dlatego, że bas w 20/20 V3 – możliwe że taki był zamysł projektantów – wydaje się odrobinę leniwy. Im bardziej oszczędna i prosta ścieżka basowa w nagraniu, tym lepiej.
20/20 bas V3 świetnie sprawdzą się w większym i przygotowanym akustycznie pomieszczeniu, ustawione na statywach, w średnim polu, trochę dalej od uszu realizatora. Chodzi też o to, że bas schodzi tutaj naprawdę nisko, a znacznie łatwiej się go kontroluje przy wyższym poziomie głośności. Ustawione w dalszej odległości monitory grają przestrzennie i ładnie pokazują plany dźwiękowe a dominujący, niższy środek chowa się do tyłu. Zaletą 20/20 V3 jest duży woofer. Dzięki temu głośniki zachowują się swobodnie i nie ma wrażenia, że dźwięk jest „zduszony” czy skompresowany, co już na wstępie dyskwalifikuje kilka innych konstrukcji z tej półki cenowej. W całościowym ujęciu, pomijając charakterystykę częstotliwościową, brzmenie 20/20 bas V3 może urzekać i naprawdę zaskoczyć jeśli spojrzymy na cenę. Po praktycznych testach nasunął mi się jeden, dobitny wniosek: Event 20/20 bas V3 to propozycja skierowana do konkretnego grona twórców muzyki, monitory dla osób, które składają współczesne miksy hip-hop/pop-RnB i tworzą różnego typu elektroniczne dźwięki, których tempo – to ważne – nie przekracza 110 BPM.
Tomasz Hajduk

Pełny test znajdziesz w kwietniowym numerze miesięcznika Estrada i Studio

Nowe monitory to zestawy aktywne bliskiego pola lub tylne głośniki w systemie dookolnym. Elementem, na który położono szczególny nacisk jest falowód drivera wysokotonowego, którego geometrię wyliczono korzystając z modelowania matematycznego. Głośniki (5,25” woofer i 1” driver) zasilane są ze wzmacniaczy pracujących w klasie AB (80+80 W). Razem z nowym subwooferem Neumann KH 810 cały system jest w stanie odtwarzać pasmo schodzące do 18 Hz w dół.
Same KH 120 pracują w zakresie 52 Hz-21 kHz (± 3 dB), a maksymalny SPL wytwarzany przez pojedynczy monitor przy THD równym 3% wynosi 112,2 dB (1 metr od zestawu). Częstotliwość podziału ustalono na 2 kHz (zwrotnica 4-go rzędu, czyli 24 dB/oktawę). Monitory mają korekcję Bass (0, -2.5, -5, -7.5 dB), Mid (0, -1.5, -3, -4.5 dB) i High (+1, 0, -1, -2 dB), oddzielne limitery dla obu wzmacniaczy oraz filtr dolnozaporowy 30 Hz 6 dB/oktawę. Obudowa monitorów wykonana jest z odlewu aluminiowego, a drivery są ekranowane magnetycznie. Przewidziana jest cała gama akcesoriów montażowych, różne wersje kolorystyczne oraz opcja z wejściem cyfrowym (AES/EBU plus wejście i wyjście wordclock). Cena za jeden monitor będzie wynosić ok. 650 euro – chyba dość dużo jak na monitory z 5,25-calowym wooferem. Rynkowym rywalem Neumanna będą zapewne monitory Genelec.

Wymiary A3X nie obiecują szczególnych doznań, jeśli chodzi o przekaz najniższych tonów. Do tego jeszcze woofer, którego średnica membrany (4,5") bardziej kojarzy się z głośniczkami do komputera niż monitorami do pracy, było nie było, studyjnej. Ale… Stosując różnego typu skróty myślowe możemy przyjąć, że tak mała obudowa daje większą możliwość wykazania się głośnikowi niskotonowemu, jeśli chodzi o dostarczaną do niego moc. Z niewielkiego pudełka trudno jednak będzie nam uzyskać odpowiednio wysoki poziom niskich tonów, chyba że zastosuje się tu odpowiednie zabiegi po stronie elektronicznej. Niewielkie wymiary obudowy i mała średnica membrany mogą się wówczas okazać atutem, ponieważ skracają czasy oscylacji układu drgającego. Gdyby zestaw ten miał być konstrukcją pasywną, to taka sztuka w przypadku bass-refleksu raczej by się nie udała. Gdy jednak mamy do czynienia z konstrukcją aktywną, to można trochę pomóc prawom fizyki i spróbować osiągnąć właściwy efekt brzmieniowy.

Głośnik niskotonowy to dość nietypowe rozwiązanie. Jest on wyposażony w jednoczęściowy, odlewany z metalu kosz, potężny magnes oraz długi karkas z otworami wentylacyjnymi. Cała konstrukcja pozwala na bardzo głębokie wychylenia układu ruchomego, przy czym cewka cały czas pozostaje w obszarze oddziaływania magnesu, bez względu na to, jak mocno wychyli się membrana. Wysokie tony przetwarzane są przez tweeter typu X-ART, będący rozwinięciem wcześniej stosowanych przetworników ART. Obudowa z MDF-u ma bardzo solidną płytę czołową i wewnętrzne wzmocnienia usztywniające. Zasilacz jest liniowy, z transformatorem sieciowym pozwalającym na pracę z napięciami 110 lub 230 V. Bass-reflex zrealizowany jest przez dwa wykonane z tworzywa sztucznego porty o przekroju trapezoidalnym, z zaokrąglonymi wylotami. Tylny panel to symetryczne wejście XLR, niesymetryczne gniazdo RCA oraz wysyłka i powrót do drugiego monitora, co pozwala sterować głośnością obu za pomocą jednego potencjometru głośności. Tylny panel stanowi też część systemu chłodzenia układów mocy i w czasie pracy dość mocno się nagrzewa.

Z pomiarów wynika, że częstotliwość podziału pomiędzy przetwornikami wynosi 2,8 kHz. Zważywszy na niewielkie gabaryty i średnicę membrany woofera to chyba dobry wybór. Efektywność przetwornika niskotonowego dość szybko spada poniżej 90 Hz, i wtedy właśnie wspierana jest przez układ bass reflex dostrojony do pasma 60-100 Hz. Poniżej 60 Hz fazy bass-refleksu i membrany głośnika zaczynają się zmieniać, a efektywności całego układu akustycznego nie jest już w stanie uratować nawet najlepiej skonstruowana elektronika. Zapewne zaczyna też działać filtr górnoprzepustowy, którego zadaniem jest zapobieżenie nadmiernym ruchom membrany (przy tych częstotliwościach zaczyna ona funkcjonować jakby nie było żadnej obudowy).

Zgodnie z informacją producenta driver wysokotonowy jest taki sam jak w większych modelach, ale w A3X nie jest on tak idealnie liniowy i na charakterystyce widzimy niewielką zapadłość przy 12 kHz. Jest to jednak taka częstotliwość, że jej nieznaczne osłabienie nie ma większego wpływu na komfort pracy i precyzję przekazu. Nie zachwyca natomiast kierunkowość przetwornika. Odchylenie od osi o kąt większy niż 15 stopni skutkuje ponad 6-decybelowym spadkiem dla częstotliwości powyżej 10 kHz. Dlatego też nie dziwi mnie zastosowanie regulatora pozwalającego użytkownikowi ustawić odpowiadający mu poziom głośności tweetera. Tu jednak ciekawostka – zmiany poziomu nie odbywają się liniowo w funkcji częstotliwości. Bez względu na to, czy chcemy głośność tweetera zwiększyć czy zmniejszyć, pasmo powyżej 16 kHz zostanie dość drastycznie przycięte i rozszerzenie przetwarzania tweetera X-ART do 40 kHz funkcjonuje tylko w teorii. Czy ograniczenia te dają się zaakceptować? Statystyczny użytkownik małego studia domowego nawet ich nie zauważy, więc odpowiedź jest twierdząca.

Potwierdza się to, że A3X grają mocniejszym basem niż wskazuje na to ich wygląd. Bez problemów można za ich pomocą kontrolować pasmo schodzące do 100 Hz, co zupełnie wystarczy w większości prac związanych z multimediami, montażem i rejestracją mniej wymagających sygnałów. Bas w zakresie od 100 do 300 Hz jest punktualny i czytelny, a zniekształcenia dopplerowskie, które najczęściej występują właśnie w niewielkich wooferach o dużym wychyleniu membrany, są praktycznie niesłyszalne.

Wysokie częstotliwości nie są przesadnie wyeksponowane, ani nadmiernie schowane. Są po prostu neutralne, nienatarczywe, acz bardzo czytelne. Na ogólny charakter dźwięku wpływa jednak zupełnie coś innego. Jest to niewielki, ale mający istotne znaczenie dla brzmienia szczyt przy 1,4 kHz. Głównym sprawcą jest tu bass-reflex, który silnie rezonuje w tym właśnie paśmie, przenosząc ten rezonans na wypadkową charakterystykę monitorów.

Stereofonia A3X jest poprawna, ale nie należy do wzorcowych. Partie wokalu, które na innych systemach były bardzo wyraźnie w środku tutaj brzmią nieco szerzej, a dźwięk nie sprawia już wrażenia jakby funkcjonował niezależnie od zestawów głośnikowych. Nie zmienia to jednak faktu, że przetworniki sprawują się bardzo przyzwoicie, jeśli chodzi o czytelność dźwięku i reprodukcję transjentów.

Monitory są zaskakująco głośne jak na swoje wymiary, jednak przy naprawdę mocnym sygnale basowym pojawiają się zniekształcenia o dość trudnym do kontrolowania charakterze, a wychylenia membrany są niebezpiecznie duże. Stanu zagrożenia nie sygnalizuje żadna kontrolka na panelu czołowym, więc nie należy przesadzać z głośnością. Dół w A3X jest niewielki, ale zwarty i nie przeszkadza w kontroli pozostałych zakresów, stanowiąc jednocześnie dość wiarygodny punkt odniesienia jeśli chodzi o ogólną równowagę dźwięku.

Instrumenty akustyczne, elektronika i bębny brzmią czytelnie i dają nam pojęcie o ich miejscu w miksie. Jeśli chodzi o wokal, to pewnym problemem może tu być wspomniane wyżej eksponowanie pasma 1,4 kHz sprawiające, że głos brzmi nieco pudełkowato. Nie zdecydowałbym się użyć korekcji kontrolując jej działanie na A3X. Zresztą nie takie jest ich zadanie – to klasyczne monitory multimedialne z wyższej półki, pozwalające swobodnie pracować z muzyką o charakterze elektronicznym czy montować materiał dźwiękowy.

Bez wątpienia A3X są jednymi z najlepszych monitorów aktywnych o tak małych gabarytach. Projektanci doszli tu do granic wyznaczonych przez fizykę i przy aktualnie dostępnej technologii chyba nikomu nie uda się uzyskać lepszych efektów brzmieniowych pod kątem pracy studyjnej. Ważną sprawą jest też relatywnie niska cena, jaką za te monitory trzeba zapłacić. Biorąc pod uwagę fakt, że mamy do czynienia z firmą z pierwszej ligi producentów monitorów studyjnych, kwota 1.700 zł za parę jest naprawdę atrakcyjna. W tym zakresie cenowym, w tej klasie produktów i w tym obszarze zastosowań A3X wypadają wręcz znakomicie i oferują brzmienie, które docenią nawet profesjonaliści.

Są to bardzo dobre zestawy zarówno dla osób, które zaczynają swą przygodę z realizacją dźwięku w warunkach domowych, jak i dla zawodowców, którzy poszukują czegoś małego i wiarygodnie grającego. Jednak nie można traktować A3X jak swego rodzaju cudu, który przy tych gabarytach i za niewielkie pieniądze zapewni taki sam efekt jak znacznie droższe i większe systemy. Konstrukcja akustyczna, dzięki której uzyskano zaskakująco sprawnie grający bas odcisnęła swe piętno na przetwarzaniu środka (bass-reflex może oddziaływać na brzmienie także i w tym zakresie!). Przetworniki X-ART zapewniają bardzo dobrą charakterystykę przetwarzania, ale trudno mi powiedzieć, dlaczego ich charakterystyka kierunkowa nie jest taka jak w wyższych modelach.

Kompromisy, na jakie poszli konstruktorzy są optymalne i nie sądzę, by można było osiągnąć więcej i taniej. Mówiąc kolokwialnie, to prawdziwe „mistrzostwo świata”.

Cena: 1.700 zł za parę
Dystrybucja: AudioTech

Pełny tekst recenzji znajdziesz w lipcowym numerze magazynu Estrada i Studio.

Nowe ADAM-y wyposażone są w zestaw manipulatorów pozwalających dopasować ich charakterystykę przetwarzania do własnych preferencji oraz akustyki pomieszczenia. Możemy zastosować działające w zakresie ±6 dB filtry półkowe dla niskich i wysokich częstotliwości oraz ustawić poziom głośności drivera wysokotonowego, podbijając go lub tłumiąc o 4 dB. Częstotliwości graniczne w przypadku filtrów to 5 kHz oraz 300 Hz. Regulując głośność drivera podnosimy lub tłumimy całe pasmo, które przetwarza, czyli zakres od 2,5 kHz, będący częstotliwością podziału między wooferem a driverem.

Różnica w brzmieniu między nowymi A7X a ich poprzednikami nie jest bardzo duża jeśli chodzi o ogólny charakter brzmienia, ale dość istotna gdy weźmiemy pod uwagę takie elementy jak prezentacja niskiego środka, wypełnienie w najniższym dole, równowaga pasmowa i dynamika. Największe wrażenie zrobiła na mnie ta ostatnia. Zastosowanie nowego napędu driverów było najlepszą decyzją, jaką mogli podjąć inżynierowie firmy ADAM. Z mocniejszymi wzmacniaczami i przeprojektowaną zwrotnicą przetworniki potrafią pokazać dużo więcej. Jeśli dodamy do tego zmiany dokonane w samym wooferze i tweeterze, efekt mógł być tylko jeden – znacząca poprawa brzmienia pod kątem precyzji i dynamiki.
Nie dostrzegłem w A7X sugerowanego przez wiele osób przesadnie jasnego, męczącego dźwięku. Jeśli jednak ktoś będzie miał wrażenie, że zestawy grają zbyt jaskrawo, ma do swojej dyspozycji regulatory pozwalające skompensować to zjawisko: filtr półkowy oraz regulator głośności tweetera.
Bardzo pozytywnie zaskoczyły mnie niskie tony (po raz kolejny kłania się zastosowanie mocniejszych wzmacniaczy). Są one mięsiste, a jednocześnie szybkie i precyzyjne. W znacznej mierze wynika to z poprawienia charakterystyki przetwarzania w zakresie niskiego środka (większa cewka i mocniejszy wzmacniacz) oraz najniższego dołu (optymalny dobór parametrów bass-reflex). Zmiany dokonane w konstrukcji wylotów bass-refleksu sprawiły też, że zniknął problem z szumami turbulencji. Nie mamy już wrażenia, że woofer nieefektywnie „przepycha powietrze” – w A7X każdy ruch membrany znajduje swoje odzwierciedlenie w dźwięku, który słyszymy. Mając A7X pracujące w odpowiednio zaprojektowanym środowisku odsłuchowym w zasadzie możemy zrezygnować z subwoofera – poziom niskich tonów jest w nich wystarczająco duży, by móc pracować bez konieczności domyślania się, jak w rzeczywistości grają basy.

Od czasu debiutu modelu A7 technologia wytwarzania głośników, ogólna jakość dostępnych na rynku monitorów oraz same oczekiwania realizatorów znacząco wzrosły, więc wszystkie zmiany wprowadzone w A7X sprawiły, że monitory ADAM-a znów znalazły się w ścisłej czołówce. Konstruktorzy bardzo uważnie wsłuchali się w sugestie użytkowników i wprowadzili znaczące z technologicznego punktu widzenia zmiany bez istotnego wzrostu ceny monitorów. Zapewne niektóre z podzespołów produkowane są obecnie w Chinach, i sądzę, że dotyczy to głównie elektroniki oraz obudów, ale już końcowy montaż i kontrola jakości to praca wykonywana w Niemczech.
Sprostanie oczekiwaniom klientów po tak dużym sukcesie handlowym jakim był A7 to niełatwe zadanie, ale firma ADAM doskonale dała sobie z nim radę. Efekt jest taki, że jednego klasyka zastąpił drugi, zdolny praktycznie pod każdym względem sprostać wymaganiom współczesnych realizatorów.
Cena: 3.600 zł (za parę)
Dystrybucja: AudioTech

Charakterystyka woofera (krzywa niebieska) i otworu bass-reflex (krzywa czerwona). Wyraźnie widać jak bass-reflex wspiera woofer w zakresie 40 Hz- 60 Hz wygładzając w tym miejscu wypadkową charakterystykę przetwarzania monitorów. Dzięki temu A7X moga pochwalić się znakomitym przetwarzaniem najniższych częstotliwości. Rezonanse własne wylotu bass-reflex pojawiają się przy 1 kHz, 20 dB poniżej poziomu nominalnego, a zatem mają nieznaczny wpływ na ogólne brzmienie (to dość typowa cecha symetrycznych otworów bass-reflex).

Charakterystyka częstotliwościowa monitorów z uwzględnieniem różnych ustawień korekcji w zakresie HF. Charakterystyka bez korekcji ma kolor czerwony.

Urządzenie pozwala podłączyć 4 analogowe i 5 cyfrowych źródeł sygnału (każde z niezależną regulacją poziomu). Przewidziano także wejście z korekcją RIAA przystosowaną do gramofonów analogowych. Użytkownik może wybierać trzy konfiguracje odsłuchów (A, B, A+B), korzystać z dwóch wyjść słuchawkowych, a także łączyć kilka tego typu urządzeń do pracy w systemach dookolnych (ze wspólnym sterowaniem całością).

Nie ukrywamy wcale, że bardzo nam się ta rzecz podoba i z niepokojem czekamy na wyrok w postaci podania ceny detalicznej.

Rupert i Andy chyba wiedzieli co robią, stawiając w ten sposób na szali swoje autorytety i dotychczasowy dorobek. Takiej kombinacji świat pro-audio jeszcze nie widział, więc oczekiwania będą dużo większe niż ponadprzeciętne. Tym bardziej, że znamy już zakres cenowy, w jakim nowe monitory będą dostępne: za najtańsze zapłacimy 400 funtów, a za najdroższe 1200 funtów, czyli relatywnie niedużo.

Niezależnie od pracy nad zestawami odsłuchowymi, trwająca już od kilku lat współpraca Ruperta Neve z sE Electronics zaowocuje kolejnymi nowościami. Pojawi się paluszkowy mikrofon instrumentalny sERN17 z ręcznie nawijanym transformatorem wyjściowym, a zaraz potem hi-endowy mikrofon lampowy.