Konstrukcja
V8 to dwukanałowy kompresor, którego tory sygnałowe zbudowano w oparciu o dyskretne elementy półprzewodnikowe (tranzystory bipolarne). Mogą one pracować niezależnie lub w trybie stereo (Link), przy czym regulacji należy dokonywać w obu kanałach. Jest to jednak bardzo łatwe, ponieważ wszystkie manipulatory to przełączniki wielopozycyjne, dające stuprocentową gwarancję powtarzalności ustawień.
Pojedynczy tor kompresji oferuje regulację progu zadziałania (Threshold) w szerokim zakresie 30 decybeli: 20 decybeli za pomocą przełącznika obrotowego oraz dodatkowe 10 włączane przełącznikiem +10 THR. Współczynnik kompresji Ratio regulujemy w zakresie od 1,2:1 do 10:1. Mamy też do dyspozycji regulację czasów ataku (od 100 mikrosekund do 30 milisekund) oraz powrotu (od 100 milisekund do 1,4 sekundy plus tryb Auto).
Kreatywnym rozszerzeniem idei 2254 w IGS V8 (poza szerszym zakresem regulacji) jest wewnętrzny tor Side-Chain, który pozwala wyłączyć najniższe tony ze sterowania kompresją (nie wpływają one na pracę kompresora i przechodzą przez niego bez żadnej obróbki dynamicznej). Załączamy go przełącznikiem HPF ON, a częstotliwość odcięcia regulujemy w zakresie od 40 Hz do 320 Hz.
Poziom sygnału po obróbce kompresorem możemy skompensować przełącznikiem OUTPUT, który pracuje w zakresie 22 dB, czyli 8 dB mniejszym niż zakres regulacji progu kompresji. Urządzenie możemy włączyć lub wyłączyć z toru sygnałowego za pomocą sterowanej przekaźnikiem funkcji Bypass, a na znajdującym się obok wskaźniku wychyłowym podejrzeć głębokość aplikowanej kompresji.

W praktyce
W urządzeniu zabrakło konsekwencji w oznaczaniu kanałów – gniazda z tyłu kompresora są opisane jako Left i Right, podczas gdy tory na płycie czołowej jako A i B. Wynika to zapewne z różnic technologicznych w wytwarzaniu obu elementów: grube płyty czołowe są grawerowane laserowo, a napisy na tylnej płycie nanoszone za pomocą sitodruku.
Kompresor wymaga dość mocnego sygnału na wejściu. Wychodząc na kompresję z konsolety Soundcraft musiałem podnieść suwaki o 10 dB wyżej niż zazwyczaj, aby wskazówka miernika Compression zaczęła sygnalizować pracę urządzenia (przy włączonej funkcji +10THR). Gdy już wypoziomowałem cały tor sygnałowy, wtedy zaczęła się prawdziwa zabawa.
V8 to bardzo kolorowy kompresor w kontekście możliwych do uzyskania barw. Do intensywnej obróbki instrumentów perkusyjnych doskonale sprawdzają się ustawienia z krótkim czasem ataku (do 1 milisekundy). Uzyskujemy wówczas owo charakterystyczne brzmienie z silnie podkreślonym atakiem, z którym szczególnie atrakcyjnie prezentuje się stopa i werbel. Manipulując czasem powrotu można ciekawie wyeksponować fazę wybrzmiewania, co pozwala podkreślić akustykę pomieszczenia, w którym dokonano nagrania bębnów. Trochę zabrakło mi precyzyjnej regulacji powrotu na początku zakresu, o tyle istotnej, że to właśnie ten parametr dobiera się pod kątem tempa naszego utworu: przeskok z 0,1 do 0,4 s jest nieco za duży. Z drugiej jednak strony zawsze możemy skorzystać z funkcji automatycznego dopasowania tego parametru, choć to już nie jest to samo, co ustawienie ręczne.
Po włączeniu filtru Side-Chain musimy odczekać chwilkę, aż ustabilizują się parametry w torze VCA – to drobna przypadłość niektórych kompresorów tego typu. Korzystając z tej funkcji można uzyskać odpowiednią równowagę dynamiczną stopy i basu względem innych elementów aranżacji (przy obróbce kompleksowego materiału muzycznego), bądź stopy względem werbla (po włączeniu V8 na grupę bębnów). W tym ostatnim przypadku duże znaczenie ma szeroki zakres regulacji odcięcia filtru, który pozwala objąć swym działaniem także częstotliwość podstawową werbla. W miksach materiałów całościowych możliwość włączenia filtracji aż do 320 Hz umożliwia zmniejszenie głębokości kompresji dla podstawy brzmieniowej przesterowanych gitar, dzięki czemu możemy je bardzo efektywnie wyeksponować w miksie, zachowując jednocześnie wyrównanie dynamiki dla pasma środkowego i góry. Tak szeroki zakres regulacji filtru w torze Side-Chain to jedna z największych zalet V8. Włączenie filtru ustawionego na 240 lub 320 Hz działa bardzo odświeżająco w przypadku gęstych miksów, które chcemy silnie skompresować. Tam właśnie znajduje się cała energia wielu produkcji i wycofanie obróbki dynamiki w odniesieniu do tego pasma, przy zachowaniu zgodności fazowej przetwarzanego sygnału (co w przypadku kompresorów wielopasmowych już nie jest takie oczywiste), daje bardzo ciekawe efekty.
Pokusiłem się też o kilka porównań z wtyczkowymi odpowiednikami 2254, w tym Waves VComp oraz Universal Audio Neve 33609. Efekty tego typu porównań można różnie interpretować, ale moja konkluzja jest taka, że V8 daje wrażenie większej głębi i naturalności przetwarzanego sygnału. Szczególnie słychać to w zakresie wysokich częstotliwości, dla których wtyczki dają nieco stępione brzmienie. Czasami jest to dokładnie to, o co chodzi, więc mówimy tu o kwestiach bardzo subiektywnych i wkraczających w sferę estetyki samego dźwięku.

Podsumowanie
V8 jest urządzeniem dla osób, które lubią kompresję w jej bardzo czytelnej formie, często kojarzonej z „pogrubianiem” dźwięku lub „dodawaniem mięsa”. Sprowadzając te nazwy do bardziej technicznej formy chodzi tu o obróbkę ze specyficznie ukształtowaną krzywą czasową, która pozwala uzyskać atrakcyjnie brzmiące zależności między transjentami, a fazą wybrzmiewania, pozostające w ścisłej zależności od składu widmowego sygnału.
Zdefiniowanie tego typu brzmienia na drodze cyfrowej i metodą algorytmiczną jest wyjątkowo trudne – w grę wchodzi tak wiele czynników, że wzajemne zależności między nimi są praktycznie niemożliwe do jednoznacznego opisania. Między innymi z tego powodu do tego typu wyrazistej kompresji wielu realizatorów i producentów będzie wybierać rozwiązania sprzętowe.
Wśród tych ostatnich V8 prezentuje się wyjątkowo interesująco, głównie z uwagi na dość atrakcyjną cenę (w kontekście podobnych urządzeń innych producentów), szeroki zakres regulacji parametrów oraz zastosowanie klasowych komponentów (w tym transformatorów Lundahl i Carnhill). Na podkreślenie zasługuje też wysoka jakość wykonania oraz trzyletnia gwarancja, jakiej udziela producent. W tym świetle IGS Audio V8 to bardzo ciekawa oferta dla osób, które chcą inwestować w swoje studio także pod kątem funkcjonalności znajdujących się w nim urządzeń.

Cena: 5.620 zł
Producent: www.igsaudio.pl

Pełną treść testu oraz prezentację audio znajdziecie w lutowym numerze magazynu Estrada i Studio

W praktyce
Po włączeniu kompresora warto mu dać kilkanaście minut na ustabilizowanie wszystkich parametrów. Po tym czasie przystępujemy do kalibracji wskaźnika poziomu tłumienia, wciskając przycisk GR w sekcji Meter i któryś z przycisków w sekcji Ratio. Teraz znów musimy odczekać kilkanaście sekund, aż ustabilizuje się pozycja wskazówki, i możemy skalibrować miernik (wskazówka musi wskazywać 0 na górnej skali) korzystając z trymera znajdującego się na płycie czołowej między gałkami INPUT i OUTPUT. Regulator jest nieco zbyt czuły, więc ruchy potencjometrem muszą być bardzo delikatne.
Ustawienie „zera” miernika może się nieco różnić w zależności od wielkości współczynnika kompresji – inne będzie dla 4:1, a jeszcze inne dla 20:1. Trzeba też mieć na uwadze fakt, że po aktywowaniu trybu Slam, czyli jednoczesnym wciśnięciu wszystkich przycisków RATIO, kalibracja miernika wymaga dość dużej zmiany położenia trymera. W związku z tym można się zastanawiać, czy zamiast trymera nie powinno się zastosować regularnego potencjometru. Zresztą w testowanym urządzeniu taki właśnie jest, a jedynie jego sposób montażu sprawia, że możemy go regulować tylko za pomocą wkrętaka.
Pod względem brzmieniowym otrzymujemy dokładnie to, czego zazwyczaj oczekujemy od kompresorów tego typu. Możliwość ustawienia bardzo krótkiego czasu ataku sprzyja uzyskaniu charakterystycznego klaśnięcia, zwłaszcza w przypadku instrumentów perkusyjnych i strunowych. Wydłużając czas ataku oraz powrotu i ustawiając niezbyt głęboką kompresję możemy efektywnie zapanować nad partią wokalną. Przy bardzo głębokiej kompresji, nieco dłuższym czasie ataku i skróconym czasie powrotu uzyskamy masywne brzmienie bębnów przypominające partie perkusyjne z nagrań Led Zeppelin. Możliwe są więc wszelkie kombinacje – od płytkiej kompresji, ledwie muskającej szczyty sygnału, do głęboko sprasowanego dźwięku, z którego wyciskamy wszystkie soki, wzbogacając go jednocześnie świetnie brzmiącym nasyceniem. Ważne jest to, że w żadnym ustawieniu nie tracimy szczegółów, dźwięk zachowuje definicję, a jego brzmienie nie wymyka się spod kontroli.

Podsumowanie
WesAudio 1176 ma wszystkie zalety i wady oryginalnej konstrukcji Urei. Konieczność kalibracji wskazań miernika redukcji czułości po zmianie ustawienia Ratio, brak funkcji ominięcia (bypass) umożliwiającej porównanie sygnału z kompresją i bez niej, „odwrotne” działanie regulatorów ATTACK i RELEASE – wszystko to są ułomności doskonale znane użytkownikom oryginalnych 1176. Dodałbym jeszcze konieczność przynajmniej kilkunastominutowego wygrzania urządzenia przed rozpoczęciem pracy i zbyt dużą czułość regulatora kalibracji miernika.
Z drugiej strony wszystkie te przypadłości definiują sposób pracy z 1176 i kreują swego rodzaju specyficzny klimat związany z obsługą klasycznych urządzeń. Przyzwyczajeni do wygodnych wtyczek i programów DAW zapominamy bowiem o tym, że urządzenia analogowe bywały kapryśne, nie zawsze się z nimi wygodnie pracowało i niekiedy irytowały użytkowników, którzy z ulgą przesiedli się swego czasu na ich cyfrowe odpowiedniki.
Największą zaletą WesAudio 1176 jest właśnie to, że użytkownik może pracować jak z oryginalnym 1176, a jednocześnie ma znacząco poprawiony układ linkowania stereo, nowoczesne wejścia i wyjścia XLR (zamiast złączy śrubowych znajdujących się w oryginale), a wydajny prądowo układ zasilacza zapewnia niski poziom szumów i odpowiednią dynamikę. Urządzenie wykonane jest bardzo solidnie i efektownie, znakomicie prezentuje się w szafce z procesorami i kosztuje rozsądne pieniądze.
Brzmienie kompresji typu 1176 to już klasyka, bardzo trudna do uzyskania za pomocą plug-inów, i w każdym studiu powinien się znaleźć przynajmniej jeden procesor tego typu. Na rynku znajdziemy wiele mniej lub bardziej udanych kopii tego urządzenia, ale jeśli ktoś poszukuje kompresora o funkcjonalności i brzmieniu możliwie najbardziej zbliżonym do oryginału, to powinien się zainteresować produktem Radka Wesołowskiego.

Cena: 3.400 zł

Kontakt: WesAudio

Pełną wersję tekstu wraz z prezentacją brzmień na płycie DVD znajdziecie w październikowym numerze magazynu Estrada i Studio.

Witam serdecznie,
Jestem właśnie po lekturze czerwcowego wydania „Estrady i Studio” i nie mogę ukryć swojego zaskoczenia. W wydaniu tym nagrodziliście Państwo kompresor Golden Age znakiem „Nasz Typ”, będący najwyższym odznaczeniem nadawanym przez najbardziej popularny miesięcznik branży studyjnej. Dla mnie to oburzające.
Kompresor Golden Age jest KOPIĄ rozwiązania pochodzącego z firmy, która ciągle istnieje na rynku. Ams-Neve ma go nawet w tej chwili w swojej ofercie pod postacią np. 2254R. Nie rozumiem, jak można nagradzać urządzenie będące klonem pomysłu kogoś innego!

Jestem pewien, że wiele urządzeń można obecnie wyprodukować taniej. Jestem pewien, że wielu tak zrobi. Uważam jednak, że nagradzanie tego jest tragiczne z puntu widzenia ludzi, którzy włożyli sporo pracy i pieniędzy w rozwój nowych pomysłów i teraz mają prawo oczekiwać zwrotu poniesionych kosztów.
„Nasz Typ” dla Comp-54 to okropny przypadek krótkowzroczności i braku odpowiedzialności ze strony opiniotwórczej i szanowanej gazety jaką jest „EiS”. Przypomina sytuację w której można ściągać muzykę z Internetu, bo po prostu jest to technologicznie możliwe i tanie. Twórcy znowu się nie liczą.
Z poważaniem,
–
Grzegorz Rożek
Micro Audio Designs
———————
Witam,
dziękuję za list i Pańską opinię. Przy tego typu ocenach siłą rzeczy pojawia się kilka punktów widzenia, z których każdy ma swoją optykę. Jako elektronik jestem skłonny podzielić po części Pańskie zdanie. Trzeba jednak pamiętać, że żaden z tzw. klasyków w branży pro-audio nie powstawał w próżni, i jak wzmacniacze Fendera, których konstrukcję zapożyczono z RCA, czy Pultec, skonstruowany na bazie układów Western Electric, miały swoje odniesienie do konstrukcji już funkcjonujących, głównie w telekomunikacji.
Wcale nie usprawiedliwiam kopistów i potrafię rozróżnić konstrukcję „opartą na” od konstrukcji „skopiowanej z” i wiem, że w przypadku GAP mamy do czynienia z tym drugim. Powtórzę jednak to, o czym już kiedyś pisałem przy okazji pojawienia się na rynku tanich chińskich mikrofonów pojemnościowych. Dzięki takim produktom młodzi realizatorzy i producenci muzyczni mają szansę spełnić swoje marzenia o nagraniach i realizacji dźwięku na poziomie choć trochę zbliżonym do profesjonalnego. Tym samym poszerza się krąg osób, które takimi realizatorami mogą zostać. Gdy zdobędą odpowiednie doświadczenie, wiedzę i nauczą się słuchać, z pewnością kupią mikrofon renomowanego producenta, na którego na początku kariery z pewnością nie byłoby ich stać.
Dlatego właśnie GAP otrzymał nasze wyróżnienie, bo jest dostępnym cenowo urządzeniem, które pozwala zakosztować możliwości wysokiej klasy sprzętu. O interesy firm takich jak AMS-Neve jestem w tym wypadku spokojny. Przeciętny Kowalski czy Smith na pewno nie zacznie budowy swojego domowego studia od 2254. Ale gdy stanie się bardziej znanym realizatorem, to z pewnością zakup takiego sprzętu weźmie pod uwagę.
Po 15 latach obecności magazynu Estrada i Studio na rynku mogę być pewny słuszności tego założenia – wielu naszych Czytelników, którzy później zostali popularnymi producentami, zaczynało właśnie od tanich urządzeń, by po czasie przejść na sprzęt z najwyższej półki. I to jest właśnie ta druga optyka, zgodnie z którą GAP otrzymał znaczek Nasz Typ.
pozdrawiam
–
Tomasz Wróblewski
———————————
Bardzo dziękuję za szybką odpowiedź. Bardzo to doceniam.

Tak jak Pan wspomniał, EiS trafia do młodych realizatorów, opisując strukturę branży audio, kształtując ich opinie i mając wpływ na podejmowane przez nich decyzje.
To na pewno odpowiedzialna pozycja, która zobowiązuje. Dlatego też martwi mnie Państwa stanowisko. Rozumiem, iż wielu adeptów sztuki realizacji dźwięku nie dysponuje budżetem pozwalającym na zakup drogich urządzeń. Czy jest to jednak powód wystarczający, aby usprawiedliwić kradzież cudzej własności? Posłużę się analogią: czy młodzi kierowcy rajdowi kradną starszym i bardziej doświadczonym ich samochody, bo ich na nie nie stać? Nawet jeśli taki proceder ma miejsce, to jestem pewien, iż nie ma na niego tak powszechnego przyzwolenia, a bohater takiego zajścia nie dostaje znaku „Nasz Typ” w największym czasopiśmie o rajdach. To, że w przypadku audio często mówimy o własności intelektualnej, a nie fizycznej naprawdę nie wydaje mi się tutaj istotne.
Jestem bardzo ciekaw, skąd czerpie Pan informacje na temat AMS-Neve i dlaczego wykazuje Pan takie lekceważenie dotyczące interesu tej firmy. Na pewno zdaje Pan sobie sprawę z tego, że nawet AMS-Neve musi zapłacić pensje pracownikom, opłacić czynsz itd., tak jak każde inne przedsiębiorstwo. Przede wszystkim jednak ponosi koszty rozwoju nowych urządzeń. Nie rozumiem w jaki sposób ich sytuacja jest wyjątkowa, a kradzież ich własności intelektualnej usprawiedliwiona.
Wracając do kompresora GA Com-54. Sama nazwa jest zimnym zabiegiem marketingowym odnoszącym się do nazwy oryginału. Wygląda na to, że firma GA chce budować swoją pozycję na rynku korzystając ze skojarzenia ze znaną marką, nie proponując jej nic w zamian.
Rozumiem Pański argument w sprawie Western Electric, jednakże sam fakt występienia pewnych zjawisk nie czyni ich akceptowalnymi. Taki argument jest więc nie do przyjęcia, zwłaszcza ze strony opiniotwórczej gazety. Zdaję sobie sprawę z faktu, iż podobne rzeczy się dzieją i będą dziać, jednak przyzwolenie na to na tak wysokim szczeblu, jakim jest największe czasopismo branżowe w Polsce jest co najmniej rozczarowujące. Mają Państwo znaczący wpływ na to, czy na takie sytuacje będzie przyzwolenie czy też nie.
Chciałbym zaznaczyć: rozumiem, że klony będą powstawać. Niektóre z nich dobre, niektóre słabe, niektóre będą lepsze od oryginałów. „Nasz typ” przyznawany przez „EiS” to znak dla produktów wyjątkowych. Wybór do tej nagrody urządzenia, które jest po prostu tanią kopią dobrego pomysłu, oznacza jej zupełną dewaluację.
Z poważaniem
Grzegorz Rożek
Micro Audio Designs
———————————————
Nasza dyskusja zaczyna wyglądać bardzo interesująco i pojawiają się w niej argumenty, z którymi trudno jest polemizować. Kilka jednak będę próbował podważyć. Nigdy nie popieraliśmy kradzieży własności intelektualnej i uważam ten zarzut za co najmniej niestosowny. O ile mi wiadomo, choć na ten moment nie mogę tego udowodnić, schemat elektroniczny 2254 (bo, jak rozumiem, to jest sednem sprawy) przeszedł niedawno do domeny publicznej i z punktu prawnego nie ma tu mowy o kradzieży.
Nie można też nie brać pod uwagę takiego faktu jak to, że zarówno produkty GAP jak i AMS Neve są w Polsce legalnie dystrybuowane przez tę samą firmę. Nic mi też nie wiadomo na temat jakichkolwiek prawnych kroków podjętych przez firmę AMS Neve ani też Rupert Neve Designs w stosunku do firmy GAP czy innych firm wytwarzających (w chwili obecnej) podobne urządzenia..
Używając słowa kradzież wkraczamy na dość śliski grunt zarzutów, które mogą mieć bardzo różne konsekwencje. Chciałbym też wiedzieć, na czym opiera Pan swe zdanie o moim lekceważącym stosunku wobec interesów firmy AMS Neve. To, co napisałem w poprzednim mailu jest tylko prostym stwierdzeniem faktu: nie znam domowego studia nagrań, które jako swój pierwszy procesor dynamiki kupuje 2254 w cenie ponad 9 tysięcy złotych. Znam za to profesjonalne studia nagraniowe, których właściciele kupili 2254, nie interesując się w ogóle urządzeniem firmy GAP. I to właśnie napisałem. Co więcej, gdybym miał teraz pisać recenzję AMS-Neve 2254R (a znam to urządzenie nieźle) nie nagrodziłbym go znakiem Nasz Typ ponieważ na rynku są limitery tańsze i wcale nie gorzej brzmiące.
Rozumiem, że Pańskie oburzenie wywołuje fakt nagrodzenia produktu, który jest swego rodzaju klonem. Nie jest jednak jego bezpośrednią kopią, ale wariacją na temat, czyli czymś, z czym mamy powszechnie do czynienia w branży muzycznej, choćby w świecie producentów gitar, wzmacniaczy itp. (i nie mam tu na myśli chińskich kopii tylko bardzo renomowane i powszechnie uznane produkty, jako żywo przypominające klasyczne rozwiązania).
Poza tym kryteria przyznawania znaku Nasz Typ nie są wyartykułowane w formie regulaminu czy w jakiejkolwiek sformalizowanej postaci, choć ma Pan rację, że otrzymują je zazwyczaj produkty wyjątkowe, a GAP 54 pod względem konstrukcyjnym do takich z pewnością nie należy, co w artykule zostało zresztą bardzo wyraźnie wskazane.
Uważam naszą dyskusję za bardzo ciekawą i poruszającą kwestie, których do tej pory raczej nie poruszano na szerokim forum publicznym. Trochę szkoda, że EiS jest w niej stawiana jako propagator procederu kradzieży własności intelektualnej, o czym, moim zdaniem, nie może być mowy. Chciałbym zapytać, czy nie wyraziłby Pan zgody na udostępnienie naszej korespondencji na moim prywatnym blogu 0dB.pl (oczywiście w pełnej treści i bez żadnych skrótów), by również inne osoby mogły się w tym temacie wypowiedzieć.
pozdrawiam
Tomasz Wróblewski
————————————
Witam serdecznie,
Na wstępie chciałbym podziękować Panu za moim zdaniem bardzo dobrą i rzetelną pracę nad blogiem 0dB. Czytam go stale od paru miesięcy i jest to perełka.
Wracając jednak do naszej dyskusji. Muszę się z Panem zgodzić, że z prawnego punktu widzenia użycie pojęcia kradzież może być w tym wypadku uznane za bezzasadne. Nie jest moim celem rozstrzyganie tych kwestii, ponieważ otwarcie przyznaję iż nie są to sprawy w których jestem ekspertem. Spotkałem się jednak z bardzo rozbierznymi definicjami tego pojęcia więc opieram moje rozumienie na własnych odczuciach i godności. Jako przykład podam stwierdzenie, z którym się spotkałem, gdzie kopie projektów są nowym produktem, dlatego że „różnią się od oryginału sposobem poprowadzenia ścieżek na płytce drukowanej”. Niektórzy uznają ten argument, niektórzy nie. Ja należę do tej drugiej grupy, choć jak wspomniałem opinia sądów może być w tym wypadku diametralnie odmienna.
W wypadku 2254 również trudno jest mówić o kradzieży nowości technologicznych. Sporo czasu minelo od 1969 roku w którym powstał. Nie umiem też określić jak bardzo zasadna byłaby akcja prawna Neve vs. GA. Wydaje mi się jednak, iż ogólnie znanym jest fakt, że to właśnie inżynierowie AMS-Neve byli odpowiedzialni za stworzenie oryginalnego kompresora 2254 i to dzięki ich pracy oraz pieniądzom firmy on powstał. Fakt, że AMS-Neve posiada go ciągle w swojej ofercie oznacza, że prawa do tego projektu ciągle są w posiadaniu tejże firmy.
Źródłem mojej wypowiedzi w sprawie lekceważenia przez Pana interesu AMS-Neve, było stwierdzenie; „(kompresor GAP) jest dostępnym cenowo urządzeniem, które pozwala zakosztować możliwości wysokiej klasy sprzętu. O interesy firm takich jak AMS-Neve jestem w tym wypadku spokojny. Przeciętny Kowalski czy Smith na pewno nie zacznie budowy swojego domowego studia od 2254”.Nie mogę się z tym zgodzić. Istnienie tańszych urządzeń, bardzo przypominających oryginały, wpływa moim zdaniem bezpośrednio na sprzedaż produktów AMS-Neve. To czy dany Smith czy Kowalski weźmie pod uwagę kupno oryginału, kiedy „stanie się bardziej znanym realizatorem” jest sprawą okropnie dyskusyjną i bardzo indywidualną. Dla AMS-Neve efekt jest jednak bardziej realny – ich praca sprzedawana jest taniej przez innych ludzi. Nie tylko sprzedają mniej egzemplarzy, ale zostają ze świadomością, że ich produkty są pożądane na rynku, jednak kto inny na nich zarabia.
Wracając do znaku Nasz Typ. Ma Pan również absolutną rację – znak „Nasz Typ” jest odznaczeniem nadawanym przez EiS wg uznania redakcji, a nie ściśle określonych reguł. Jako czytelnik jednak chciałbym wierzyć, że autorzy artykułów jako specjaliści, mają szersze pole widzenia i potrafią dostrzec złożoność procesów stojących za produktem, który trzymają w rękach. Jakie znaczenie ma znak „Nasz Typ” dla Comp-54? Czy oznacza, że jest to najlepsza lub najtańsza kopia pomysłu kogoś innego? Chciałbym jako czytelnik wierzyć, że tak nie jest, a nagrody przyznawane są za innowacyjność. Chciałbym wieżyć, że gremium złożone ze specjalistów stoi na straży godności.
Zaznaczam – jestem realistą i nie uważam inspiracji produktami innych za rzecz złą. Niektóre z urządzeń które powstały w ten sposób to naprawdę arcydzieła pełne innowacyjnych pomysłów. Jestem natomiast stanowczo przeciwny nagrodzeniu, o którym można mówić w przypadku nadania znaku „Nasz Typ”, produktu Comp-54 firmy GA. Produkt ten nazwą odwołuje się do oryginału, próbując ordynarnie czerpać z jego kapitału. Nie jest to produkt innowacyjny. Nie oferuje użytkownikowi nic więcej, poza przystępną ceną za projekt innej firmy. Jest plagiatem.
Jeśli uważa to Pan za stosowne, wyrażam zgodę na publikację naszej korespondencji na 0dB.pl.
Pozdrawiam serdecznie,
—————————————
Witam,
Generalnie rzecz ujmując jesteśmy na tym samym gruncie, jeśli chodzi podejście do tej sprawy. Jedyna rozbieżność – z tego co widzę – dotyczy kwestii własności intelektualnych, na temat których mamy nieco inne zdanie. Moja wiedza opiera się na rozmowach na te tematy, m.in. z Philem Dudderidge. Phil, po sprzedaniu za naprawdę duże pieniądze marki Soundcraft korporacji Harmana, kupił firmę Focusrite od Ruperta Neve, której do dziś jest właścicielem (oraz marki Novation, którą zakupił dosłownie za 1 funta). O samym Rupercie można powiedzieć wyłącznie dobre rzeczy, ale w tamtych czasach (i to są słowa Phila) Neve kompletnie nie miał głowy do interesów. Przykładem tego stanu rzeczy jest właśnie AMS-Neve, który na dobrą sprawę z Rupertem Neve nie ma nic wspólnego oprócz jego nazwiska w nazwie (Neve sprzedał swą firmę Siemensowi, który następnie ją zamknął, a samą nazwę dołączył do nazwy swojego oddziału AMS, który funkcjonował na rynku technologii cyfrowej i Neve w nazwie otworzyło firmie wiele drzwi w branży pro-audio).
Zmierzam do tego, że na skutek różnego typu zawirowań własnościowych, nieprecyzyjnych kontraktów i mało rozgarniętej swego czasu polityki Ruperta Neve wiele opracowanych przez niego konstrukcji ma bardzo niejasny status prawny (mówiąc delikatnie). Między innymi dlatego, gdy powstała firma Rupert Neve Designs – chyba pierwsza firma Ruperta (już po jego przeprowadzce na stałe do USA), która ma bardzo jasny status własnościowy i prawny – Neve produkuje pod swoim nazwiskiem wyłącznie nowe konstrukcje, nie odgrzewając starych kotletów. Prawda prawna jest więc taka, że ochronie podlega samo nazwisko Neve, ale jego klasyczne konstrukcje już nie. Dlatego właśnie na rynku pojawia się tak wiele klonów 1073, 2254 itp.

Dziękuję za Pańską zgodę na publikację naszej dyskusji – myślę, że dla wielu osób może się ona okazać interesująca.

pozdrawiam
Tomasz Wróblewski

Bobby Owsiński jest dziennikarzem, autorem książek, producentem i konsultantem technicznym od wielu lat działającym w branży. W wolnej chwili zajrzyjcie na jego stronę internetową i blog.

Tyle wielki autorytet w tej niewątpliwie bardzo istotnej kwestii. Pozwoliłem sobie sprawdzić w praktyce tę metodę i stwierdziłem, że kilka rzeczy wymaga dookreślenia. Przede wszystkim różne kompresory różnie reagują i po przetestowaniu wielu różnych wtyczek wyszło mi na to, że najlepiej sprawdza się (to chyba nie jest niespodzianka…) SSL Stereo Bus Compressor. Mistrz nie określił w swym materiale dość istotnych parametrów, takich jak próg kompresji i jej głębokość (Threshold i Ratio). Pozwoliłem sobie ustawić Ratio na 4:1 (żeby usłyszeć kompresję i uzyskać miękki dźwięk), a próg obniżałem tak długo, aż uzyskałem 4 dB tłumienia przy każdym uderzeniu werbla (wszystkie pozostałe ścieżki były wyłączone). Czas ataku na maksimum, czas wycofania na minimum. Teraz stopniowo zmniejszam atak aż dźwięk staje się nieco sprasowany. Konieczna jest drobna korekta progu kompresji, żeby cały czas tłumienie nie przekraczało owych 4 dB. Teraz zwiększam czas wycofania i obserwuję wskazówkę miernika – ma ona opadać dość wolno, ale na tyle szybko, by przed następnym uderzeniem werbla dotarła prawie do zera. Teraz włączam i wyłączam kompresor porównując poziom sygnału. Ustawiam Make-Up tak, by był on taki sam. Jeśli macie kłopoty z określeniem różnicy poziomu to proponuję szybko, kilkakrotnie i bez liczenia kliknąć przycisk Comp In (lub inny, który wyłącza dany efekt), a następnie zamknąć oczy, by nie wiedzieć w jakiej pozycji jest przycisk, i klikać raz po raz porównując dźwięk (ta metoda sprawdza się zresztą w każdej sytuacji, więc polecam jej stosowanie). Powinniśmy usłyszeć, że przy włączonym kompresorze dźwięk werbla jest nieco spójniejszy i bardziej wygładzony. O to chodzi. Teraz włączamy wszystkie pozostałe ścieżki i obserwujemy wskazania miernika. Oczywiście wychyla się on bardzo daleko, więc znów korygujemy ustawienia progu kompresji Threshold, by wskazówka nie wychodziła za mocno poza 4 dB. Teraz porównując dźwięk z kompresorem i bez kompresora powinniśmy zauważyć, że w tym pierwszym przypadku wszystko jest zdecydowanie lepiej ze sobą sklejone i bardziej plastyczne. Pozostaje nam już tylko włączyć za kompresorem jakiś dobry limiter (polecam darmowy LoudMax) i ustawić próg jego zadziałania tak, by maksymalny poziom tłumienia nie przekraczał 3 dB. Efekt? Głośniejszy, lepiej ułożony, bardziej spójny i plastyczny miks, który w dalszym ciągu pozostawia masteringowcowi miejsce na jego czarodziejskie operacje, a brzmi znacznie ciekawiej niż zaraz po „zdjęciu z miksera”. Przykład przed i po poniżej.

Stąd możecie pobrać prezentację działania urządzenia (próbki bębnów bez obróbki i po obróbce za pomocą Monster Compressor). Na perkusji gra Piotr Pniak.