Ciekawa wiadomość dla naszej branży: “Nowela ustawy o radiofonii i telewizji z marca 2011 r. nałożyła na nadawców obowiązek przeznaczenia co najmniej 33 proc. miesięcznego czasu emisji piosenek na utwory polskojęzyczne (dziś jest to 33 proc. kwartalnie). Co najmniej 60 proc. z nich ma być emitowana w godzinach 5-24, co ma wyeliminować obecną praktykę nadawców, którzy polskie piosenki emitują głównie w nocy.”
Więcej na stroniewirtualnemedia.pl.
Nareszcie wykonano ruch w dobrym kierunku. Wprawdzie obecna sytuacja i naciski przedstawicieli zagranicznych koncernów w Polsce nie pozwalają jeszcze na to, ale mam nadzieję (w każdym razie w tym kierunku idzie wspomniana ustawa), że dojdziemy do 60% miesięcznie i 80% w godzinach 5-24. Jest bowiem nienormalną sytuacja, że piosenki w języku kraju, w którym są nadawane, są w mniejszości. To w sposób bezpośredni godzi w interesy funkcjonujących na nim podmiotów, głównie twórców, studiów nagrań, organizatorów koncertów itp., i powoduje wyprowadzanie pieniędzy z naszego kraju. Oczywiście, zawsze można znaleźć minusy tego rozwiązania, że nie do końca wspiera ono młodych, wchodzących na rynek artystów, oraz to, że rozwiązania ustawowe, zwłaszcza związane z ograniczaniem w dziedzinie artystycznej, zawsze są w pewien sposób sztuczne i nienaturalne. No cóż, w takim świecie żyjemy, a w większości krajów nie-angielskojęzycznych funkcjonują podobne ustawy.
Interesującą inicjatywą wykazał się Marcin Cichy (plugaudiomastering) z grupy Skalpel (Ninja Tunes), który postanowił zrealizować nietypowy projekt. Przez cały 2011 rok, codziennie tworzył jedną pętlę, którą umieszczał na swojej stronie Soundcloud. Ograniczenie polegało na tym, że poświęcał temu nie więcej niż 15 minut dziennie. W efekcie ze strony 365breaks możecie pobrać 365 pętli/breaków, z których możecie korzystać bez żadnych opłat. Projekt właśnie się zakończył, a na stronie projektu możecie wysłuchać ostatniej, 365 produkcji w postaci kompletnego miksu Space/Time, którego autorem jest znany producent Steven Stein (Steinski). Podziwiam Marcina za konsekwencję w dążeniu do celu. Breaki dostępne na stronie projektu są bardzo zróżnicowane stylistycznie, ale to co jest najciekawsze w tym materiale, to słyszalny progres w rozwoju całej koncepcji. Gorąco polecam Wam tę stronę. Można tam znaleźć mnóstwo inspirujących dźwięków.
Twórca Napstera, Sean Parker, zaoferował cenę 2,5 mld dolarów za koncern Warner Music Group. Jeśli stanie się jego właścicielem, to historia zatoczy koło, jakiego przemysł muzyczny jeszcze nie widział. Kiedy Parker uruchomił witrynę Napster, służącą do wymiany plików, głównie utworów muzycznych, za pośrednictwem protokołu peer-to-peer, natychmiast ściągnął na siebie lawinę pozwów od wytwórni płytowych. Czarę goryczy tych ostatnich przepełniło udostępnienie w 2000 roku przez Napstera niewydanej jeszcze płyty zespołu Metallica. Wtedy to perkusista tej grupy, Lars Ulrich, nie ograniczył się tylko do zaciągnięcia Napstera przed sąd, ale też lżył Parkera we wszelkich dostępnych mu środkach masowego przekazu.
Ironia losu polega na tym, że Warner Music Group jest właścicielem katalogu nagrań Metalliki z lat 1983-2008 i jeśli Parker wraz ze współinwestorami stanie się jego właścicielem, będzie miał niecodzienną okazję do słodkiej zemsty na Ulrichu, który ostatnio przebąkuje, że zespół mógłby coś zrobić dla fanów w Internecie.
Interes Parkera z Napsterem nie wypalił, ale zyskał on odpowiednią pozycję w branży, która pomogła mu na współpracę z Markiem Zuckerbergiem przy tworzeniu serwisu społecznościowego Facebook, na którym zarobił cały swój majątek.
Amerykańska firma Telefunken Elektroakustik uruchomiła na swojej stronie internetowej opcję pobrania sesji wielośladowych, w których zastosowano mikrofon lub mikrofony tego producenta. Każda sesja jest bardzo dokładnie opisana i zawiera szczegółowe zdjęcia ustawienia wszystkich mikrofonów. Możemy posłuchać surowego miksu, a także pobrać wchodzące w jego skład ślady – tak pojedyncze ścieżki, jak i komplet plików w postaci archiwum ZIP. Bardzo ciekawa inicjatywa – nie ma lepszej reklamy dla mikrofonów niż możliwość ich usłyszenia w akcji i pokręcenia na śladach nagranych za ich pomocą. Tylko pogratulować i życzyć szybkiego wzrostu liczby dostępnych w ten sposób utworów.
Brakuje Ci ciekawych barw do Twoich utworów? Wychodzące codziennie coraz to nowsze biblioteki sampli nie satysfakcjonują Cię lub wydają Ci się kolejnym powielaniem tego samego już schematu? Zobacz co można uzyskać za pomocą taśmy klejącej, kieliszka z płynem, suszarki i sprężyny. Mateusz Zdziebko do nagrania tego utworu użył dwóch kieliszków do wina, damskich majtek, otwieracza do butelek, suszarki, taśmy klejącej, tekturowego opakowania po alkoholu, sprężyny i starego radzieckiego aparatu.
Jeśli ktoś lubi nieszablonową muzykę elektroniczną, zwłaszcza w stylistyce, którą kiedyś określano mianem “muzyka na taśmę” (dziś z powodów czysto technologicznych ten termin stracił swe pierwotne znaczenie), powinien odwiedzić nową stronę Dariusza Mazurowskiego – artysty a także dziennikarza, autora wielu artykułów w magazynach Estrada i Studio oraz Muzyka21. Dariusz współtworzy również projekt pod nazwą Martian Magnetic Madness, będący elektroniczną odmianą muzyki pop, z analogowymi liniami basowymi, rytmami i melodiami. Na stronie Dariusza znajdziecie wiele ciekawych utworów jego autorstwa a także szereg grafik oraz zdjęć wykonanych przez niego analogowych instrumentów elektronicznych. Wkrótce powinna się ukazać nowa płyta Dariusza, którą wyda wytwórnia Acte Préalable.
Gitarzysta Airbourne, Joel O’Keefe, z ułańską fantazją wspiął się na słupy rusztowania scenicznego i w ulewnym deszczu i otoczeniu lamp pod napięciem zagrał swoje solo. Po drodze parę razy się pośliznął i omal nie spadł, ale twardy jest gość i na przekór sobie przeżył. Obsługa techniczna, by zabezpieczyć go przed ewentualnym przepięciem, odcięła mu kabel od gitary, czym wywołała buczenie niezadowolenia wśród co bardziej rozrywkowo nastawionej widowni. Zaraz po zejściu (z rusztowania oczywiście) Joel wykrzyknął: “Mówili mi, żebym tam nie wchodził. Ale co tam! Rock’n'roll!” A Wy jak myślicie? Jeszcze rock’n'roll, czy już może totalna głupota? Zresztą sami zobaczcie: Czytaj dalej
Chcecie znać porażającą prawdę? Niemal każdy hit powstał (i powstanie, co do tego nie mamy wątpliwości) w oparciu o cztery akordy. W załączonym poniżej przykładzie są to E, H, C#m, A, ale gitarzystom… Czytaj dalej
To nie są dobre czasy dla EMI. Teraz swoje dołożył Paul McCartney, który ogłosił, że cały katalog nagrań dokonanych przez niego z Wings i solo wyda nie za pośrednictwem tej firmy, ale przez niezależną wytwórnię Concord Music Group. Do tej pory wyłączną licencję na ponad dwa tuziny tytułów miała EMI, ale Paul pracował już z Concord przy okazji produkcji Memory Almost Full oraz Good Evening New York City, i widać ma z tej współpracy lepsze wspomnienia, co skłoniło go do zmiany wydawcy. Fakt ten wskazuje, że epokę tzw. majorsów mamy definitywnie za sobą.
Ian Shepherd prowadzący witrynę Production Advice w proteście przeciwko zdecydowanie zbyt głośnym płytom CD i tzw. wojnie głośności postanowił zorganizować Dynamic Range Day (Dzień Dynamiki). Dniem tym ma być 20 marca. Aktualnie jest na etapie gromadzenia wokół tematu ludzi zainteresowanych poparciem tej słusznej sprawy. Pokaż że do nich należysz wchodząc na stronę Twibbon i dając swój głos. Można też zamanifestować swe poparcie poprzez umieszczenie baneru (do wyboru kilka rodzajów).
Ian Shepherd to znany realizator masteringu dzielący się swą wiedzą w Internecie, m.in. na blogu MasteringMedia. Jego inicjatywa ma charakter oddolny, społeczny i nie stoją za nią żadne cele natury promocyjnej.
Dla wyjaśnienia o co chodzi posłuchajcie audycji z BBC4 (z udziałem Iana):
Grupa Universal zawarła partnerstwo z serwisem FreeAllMusic.com, w efekcie którego każdy będzie mógł legalnie pobrać bez żadnych opłat muzykę z katalogu tego wydawcy. Jest jednak pewien warunek – użytkownik musi się zgodzić na oglądanie reklam konkretnej marki, którą sam wybierze. Na początku można wybrać spośród firm Coca-Cola, Warner Bros. TV, Zappos.com, LIONSGATE, LG, inconcert3D i Powermat, które przystąpiły do programu.
Na początku nowego roku Bono (który w każdej sprawie zawsze ma coś do powiedzenia), podzielił się z czytelnikami New York Timesa (wokalista U2 dorabia na boku jako felietonista w tej poczytnej gazecie, a co…) swoimi przemyśleniami na temat rozwoju branzy muzycznej, ujmując je w dziesięć punktów (skojarzenia z dziesięcioma przykazaniami chyba są nie na miejscu).
Jedyną rzeczą, która chroni przemysł filmowy i telewizyjny przed tym co spotkało branżę muzyczną i wydawniczą, zwłaszcza gazety, jest rozmiar plików. Rosnące możliwości przepustowe sprawią jednak, że za kilka lat będzie możliwość pobrania całego sezonu 24 (serial produkcji Fox) w 24 sekundy. Wiele osób będzie przy tym uważało, że powinno to być dostępne za darmo. Czytaj dalej
W wywiadzie dla undercover.com.augitarzysta formacji U2 przestrzegł cały świat, że jak tak dalej pójdzie, to nikt już nie będzie inwestować w muzykę, promować tras koncertowych, podpisywać kontraktów płytowych, publikować nagrań i całej tej reszty z tym związanej. Wg niego “działania tego typu są niezbędne, co widać już od czasu The Beatles”. Dodaje też, że “ludzie kupują szerokopasmowy internet po to, by pobierać z sieci wszystko co w nią wpadnie, a jednocześnie nie zauważają, że sami mogą się znaleźć w takiej sytuacji, że cała ich praca jest rozkradana”.
Ciekawie kwestię słabej sprzedaży płyty No Line On The Horizon tłumaczy też sam Bono: “Zrobiliśmy album, który ma początek, środek i koniec. Sądzę, że to zbyt dużo dla ludzi, którzy wyrastali na pojedynczych hitach gwiazdek popu”.
Chyba U2 nie lubi już ludzi i otaczającego już świata, skoro członkowie tej grupy tak negatywnie oceniają swoich potencjalnych słuchaczy. A oni niespecjalnie lubią kiedy w zawoalowany sposób nazywa się ich złodziejami i tępakami…
Klip wideo, autorstwa Jima Pavloffa, pokazuje z jakich sampli korzystał Liam podczas pracy nad legendarnym utworem Smack My Bitch Up grupy Prodigy, i jaką wobec nich zastosował obróbkę.
Coś dla komputerowych masochistów o skrzywieniu eksperymentalno-programistyczno-matematycznym – system Common Music (dla Mac OS X), w którym niewyżyci programistycznie muzycy mogą pokazać co potrafią. A tak zupełnie poważnie – to rozwijane od 1989 roku środowisko programistyczno-kompozycyjne, w którym dźwięk wytwarzany jest przez transformację struktur muzycznych wysokiego poziomu do postaci ciągu protokołów sterujących procesem syntezy dźwięku. Najnowsza wersja tego środowiska (CM3) ma zaimplementowaną obsługę natywnego języka Scheme iogólnie stosowanego C++, a wszystkie algorytmy można zmieniać i uruchamiać w czasie rzeczywistym.
W 1996 roku Common Music otrzymał nagrodę główną Concours International de Logiciels Musicaux, organizowanego we Francji konkursu na oprogramowanie wspierające proces komponowania muzyki. CM rozprowadzany jest bezpłatnie na zasadach LLGPL.
Ciekawa wiadomość dla naszej branży:
> Najnowsze komentarze