Skąd pomysł na tworzenie komercyjnych banków brzmieniowych? Od kiedy zajmujesz się programowaniem brzmień dla instrumentów?
Daniel Stawczyk: Komercyjne brzmienia pojawiły się w momencie kiedy firma discoDSP, prawie trzy lata temu, przyjęła mój bank brzmień do DiscoveryPro jako prezent, formę wdzięczności za danie szansy skomponowania utworu demonstracyjnego. Bank rozesłany został do wszystkich zarejestrowanych użytkowników i niezwykle pozytywny odzew kazał mi przysiąść do pierwszego mojego komercyjnego pakietu Caffeine. Wcześniej zajmowałem się komponowaniem utworów demonstracyjnych do instrumentów VST. Tego typu praca wymagała tak czy inaczej licznej ingerencji w presety fabryczne, tworzenia własnych przestrzeni dźwiękowych oraz dogłębne poznawanie struktur instrumentów. Mając szczęście współpracować z wieloma bardzo dobrymi firmami (Artura, LinPlug czy Nucleus SoundLab) pracowałem na nietuzinkowych instrumentach i bankach brzmień. Nauczyło mnie to wiele.

Dla jakich instrumentów tworzysz presety i dlaczego akurat dla tych konkretnych modeli?
Na dzisiaj moje działanie to pukanie do drzwi producentów i oferowanie im swoich usług jako projektanta brzmień i kompozytora utworów demonstracyjnych. Okazało się, że Applied Acoustic Systems czy Image Line byli skłonni mi zaufać. Czasami ktoś taki jak ja trafia w idealnym momencie, kiedy pojawia się nowa wersja programu – tak jak było z D-Cam pakietem firmy FXpansion, kiedy właśnie przeprowadzali beta testy szukając równocześnie projektantów brzmień. Docelowo prawie 40 moich presetów wzbogaciło Amber (jeden z instrumentów pakietu).
W rzeczywistości życzenie producenta sprawia, że ten a nie inny instrument trafia w moje ręce. Otrzymuję kopię produktu – pracuję tylko na legalnych programach – i do dzieła. Sprzedając zaprojektowany bank brzmień wraz z prawami autorskimi do np. UltraAnalog VA-1 by Applied Acoustics Systems (nazwa Starlight była moim pomysłem i cieszę się, że została przyjęta) muszę pogodzić się z tym, że od tego momentu producent decyduje o jego dalszym losie. Dało mi to możliwość, by wydać mój własny bank MOON do UltraAnalog VA-1, który – jak sądzę – jest aktualnie moim najbardziej dopracowanym projektem.

Od czego zaczynasz tworzenie nowej barwy? Czy jest to proces edycji już istniejącego brzmienia czy też konstruowanie całej struktury od nowa?
Każde brzmienie to inna krucjata. Każda moja chwila wolna od życia zawodowego – wstyd się przyznać, ale i rodzinnego czasami też – to kreowanie nowej, bardziej lub mniej udanej przestrzeni i rzeczywistości. Siadam do projektowania brzmień z konkretną intencją: dzisiaj basy, jutro leady itp. Czasami się nie da. Nieraz palec zejdzie na „Preset Lab” w Chainer i wykreuje potwora bądź dość spójną kanwę do nowego brzmienia. Komponowanie utworów demo do VSTi, jak robiłem to wcześniej, wymagało logicznego ciągu i konsekwencji. Tutaj każde przypadkowe działanie może doprowadzić do niespodziewanego efektu. Uwielbiam żonglerkę filtrami. Zmęczony szukaniem sedna w brzmieniu, bardzo niechętnie komponuję utwory demo do swoich własnych pakietów. Już na etapie tworzenia i nadawania nazwy stanowią dla mnie osobne dzieło. Dziesiątki z nich trafia do kosza bezpowrotnie, bo są za oczywiste i płytkie.

Który instrument wirtualny uważasz za najciekawszy brzmieniowo?
Z mojego punktu widzenia najciekawszy edycyjnie i funkcjonalnie jest D-Cam Synth Squad firmy FXpansion. To niemalże „kombajn” edycyjny, z trzema różnymi syntezatorami i semi-modularnym Fusor, który komasuje ich możliwości. Od tego momentu faktycznie możemy mówić o niespotykanym brzmieniu. Jednak mój ulubieniec to UltraAnalog VA-1 firmy AAS. Niewątpliwie perełka na rynku, cudowne filtry – ale dość drogi instrument. Jedyny jego minus to vibrato przy mod-wheel bez możliwości mapowania niczego innego. Niemniej jednak jest to perfekcyjna machina. Od jakiegoś czasu Camel Audio Alchemy to mój wieczorny poprawiacz nastroju. Świetny instrument o niemalże nieograniczonych możliwościach i brzmieniu rodem z Hollywood.

Na czym, Twoim zdaniem, polega zasadnicza różnica między instrumentami freeware (pomińmy już te, tworzone w programach typu SynthEdit i SynthMaker) a instrumentami komercyjnymi?
Głównie na tym jak rozgraniczyć życie zawodowe od pasji. Ile czasu powinniśmy poświęcić na jedno, a ile możemy i wypada poświęcić na drugie. Zawodowo, czyli komercyjnie, nie możemy sobie pozwolić na chwile wytchnienia, jeżeli nadal mamy być wiarygodni i rzetelni. Jeśli długofalowo chcemy utrzymać klienta przy sobie, robimy beta testy, wypuszczamy udoskonalenia gwarantując support i ten produkt tak czy inaczej będzie lepszy niż freewarowy rarytas będący wynikiem dłuższych wieczorów, zapewne wielkiej umiejętności i oczywiście chęci zaistnienia na rynku. Ostatecznie to i tak użytkownicy skorygują jakość i rzetelność produktu, tak jak ostatnio w przypadku discoDSP HighLife, który stał się freewarem, podczas gdy Reaper 3.x, kiedyś darmowy DAW, obecnie święci swoje trumfy jeśli chodzi o stosunek jakości do ceny. Czy warto komponować tylko na freewarach? Smutne, ale moim zdaniem ich jakość i siła niestety nie równa się energii instrumentów komercyjnych. Wyjątkiem jest Synth 1 i grupa jego miłośników ciągle rośnie.

A propos Synth 1. Czy możesz wskazać inne bezpłatne instrumenty wirtualne, których jakość dorównuje komercyjnym?
Prawdziwą gratką jest pakiet dziesięciu wspaniale brzmiących i niezwykle kunsztownie zaprojektowanych graficznie instrumentów rodzimego Elektrostudio. Temat już był omawiany na 0dbB.pl. Przyznaję, że kiedyś rozmawiałem z projektantem tego pakietu o możliwej współpracy. Sprawa ucichła, obawiam się, że trochę z mojej winy, więc chociaż w tej chwili skorzystam ze sposobności przeprosin. Tak czy inaczej, to wspaniały zestaw bardzo zróżnicowanych instrumentów o nietuzinkowym brzmieniu. Mam nadzieję, że ich twórca pracuje jeszcze nad czymś – będę pierwszy w kolejce, by to kupić. W tym momencie nasuwa się także odpowiedź na poprzednie pytanie: tu freeware powinien był stać się komercyjny. Kilka lat temu obrałem taką drogę z moim projektowaniem brzmień. Dzisiaj już wiem, że warto było.

Dziękuję za wywiad i życzę dalszych sukcesów.

Tutaj znajdziecie bezpłatny pakiet brzmień stworzonych przez Daniela dla instrumentu SubBoomBass by Rob Papen.

Oto aktualne portfolio Daniela:
Komponowanie utworów demonstracyjnych do instrumentów VST firm:

• Arturia
• Nucleus SoundLab
• discoDSP
• Linplug
• KeyToSound
• Applied Acoustics Systems
• Starplugs
• Psychicmodulation
• Analog to Digital
• G-Sonique
• Image Line
• Fab Filter

Zaprojektowane brzmienia do:

• THS Synthesizer MK1 firmy Starplugs
• Discovery Pro firmy disco DSP
• MKS Sound Bank firmy Nucleus Sound Lab
• D-Cam Synth Squad firmy FXpansion
• Bank “Starlight” do UltraAnalog VA-1 firmy Applied Acoustics Systems
• SubBoomBass Roba Papena
• Poizone, Sawer i Toxic Biohazard firmy Image-Line

Własne banki komercyjne:

• Caffeine – Discovery Pro by discoDSP
• Verge – V-station by Novation
• MOON – UltraAnalog VA-1 by Applied Acoustics Systems
• RAW – Toxic Biohazard by Image-Line

Opowiedz o sobie, skąd jesteś i dlaczego zdecydowałeś się pisać oprogramowanie muzyczne?

Nazywam się Aleksiej Waniejew, mam 22 lata (wywiad pochodzi sprzed ośmiu lat, więc obecnie Aleksiej to 30-latek) i mieszkam w mieście Syktywkar (Republika Komi, Rosja). Jest to małe prowincjonalne miasto, którym mało kto wie czym jest programowanie. Komputerami interesuję się od 10 lat, a poważniejsze rzeczy zacząłem tworzyć mając lat 18. Potem tworzyłem bazy danych, a jednocześnie byłem zaangażowany w komponowanie – starałem się pisać muzykę z wykorzystaniem sekwencera i samplera. W ten sposób wszedłem w świat cyfrowego dźwięku, ale nie tylko „na zewnątrz”, jako użytkownik, ale także „od wewnątrz”. W 1999 roku napisałem program pogłosowy. Nie wiedziałem wtedy nic o wtyczkach, to był pogłos pracujący offline – wprowadzało się plik WAV, a on dodawał reverb. W każdym razie, suchy dźwięk z trackera zaczął ożywać. Oczywiście, do tych możliwości, jakie oferowały wtedy takie programy jak Vegas, Cubase czy Sonar było mu daleko, ale zdobyłem już jakieś podstawy. Jako twórca muzyki nie czuję się specjalnie mocny. Ale mogłem się realizować jako twórca narzędzi muzycznych. Interesuję się też reżyserią dźwięku, techniką nagraniową, miksowaniem i mastering. Sam czasami siedzę za konsoletą miksując na żywo koncerty lokalnych grup.

Gdy napiszesz jakiś program i odpowiednio go dopracujesz, przychodzi czas na jego sprzedaż. Jak to wygląda w twoim przypadku? Teraz mamy wiele książek na temat metod sprzedaży, korzystasz z nich?

Nie czytałem żadnej z tych książek. Korzystam z tego, co jest teraz w zasięgu ręki. Jest rzeczą oczywistą, że aby coś sprzedać, musisz przedstawić to jak największej liczbie osób. Oczywiście, nie powiem, że osiągnąłem wielki sukces, ale zdobyłem spora popularność. Korzystam z publicznie dostępnych środków promocji – Download.com, Hitsquad.com, specjalistyczne forum dyskusyjne. Bardzo skuteczne są linki do stron darmowych programów. Innymi słowy, nie przeznaczam pieniędzy na reklamę, ale własne zaangażowanie.

Jakie książki na temat programowania sa twoim zdaniem najlepsze?
Jest takie powiedzenie: „Czukcza to nie czytelnik, Czukcza jest pisarzem”… Osobiście uważam, że najlepszą książką na temat oprogramowania jest kod źródłowy innych programistów. Po pierwsze, to bardzo trudna lektura, ale pozwala zdobyć doświadczenie i poznać techniki programowania oraz wewnętrznej organizacji programów. Oczywiście warto przeczytać oficjalne dokumenty od producentów sprzętu i oprogramowania – jest to opis zestawu instrukcji procesora lub dokumentacji do edytora tekstu. To jest coś, na czym pracujsze – musisz dokładnie wiedzieć, co działa bez zewnętrznej interpretacji i w jaki sposób korzystać z poszczególnych funkcji.

Ludzie twierdzą, że możliwość przesyłania plików przez Internet zabija przemysł muzyczny, ale zarówno ja, jak i wielu innych uważamy, że nie mniejszą szkodę robi zbytnie przekompresowanie współczesnych nagrań, przez które nasz słuch bardzo się męczy. Przełom nastąpił wtedy, gdy na rynku pokazała się płyta Death Magnetic zespołu Metallica. Materiał ztego krążka trafił też do gry Guitar Hero, ale okazało się, że brzmienia z Guitar Hero i płyty CD znacznie się różnią, ponieważ w tym pierwszym przypadku nie zastosowano przerażającej kompresji, jaką potraktowano materiał z albumu. Wtedy słuchacze dostrzegli różnicę i zrozumieli, jak ta muzyka brzmi naprawdę.

John Storyk, założyciel Walters-Storyk Design i projektant studia Electric Lady Studios udzielił portalowi GearWire.com ciekawego wywiadu na temat trendów w projektowaniu studiów nagrań.

• Pobierz plik FLV z pierwszą częścią wywiadu
• Pobierz plik FLV z drugą częścią wywiadu