Dlaczego współczesne nagrania są tak głośne? Skąd wzięła się kompresja dynamiki i dlaczego coś, co początkowo miało przede wszystkim chronić nadajniki, urządzenia i nośniki przed przeciążeniem, stało się jednym z najważniejszych narzędzi kształtowania brzmienia muzyki?
Historia magnetofonu nie kończy się na wynalezieniu sposobu zapisu dźwięku na taśmie. Trzeba było jeszcze stworzyć odpowiednią głowicę, rozwiązać problem ogromnych zniekształceń zapisu magnetycznego i odkryć sposób na wykorzystanie prądu podkładu wysokiej częstotliwości.
W drugiej części historii magnetofonu przyglądam się konstrukcji AEG Magnetophon, pracy Eduarda Schüllera nad głowicą magnetyczną oraz przełomowemu zastosowaniu AC Bias, które radykalnie poprawiło liniowość, dynamikę i jakość nagrań.
POBIERZ WTYCZKĘ TAPE BIAS LAB (tylko dla programu Reaper)
Kto właściwie wynalazł magnetofon? Valdemar Poulsen? Fritz Pfleumer? Inżynierowie AEG? A może historia zaczęła się jeszcze wcześniej?
W pierwszej części historii magnetofonu, będącej elementem nowego cyklu historycznego poświęconego produkcji muzycznej, cofamy się do końca XIX wieku, kiedy Oberlin Smith opisał zasadę magnetycznego zapisu dźwięku, a duński wynalazca Valdemar Poulsen zbudował działający Telegraphone, zapisujący głos na stalowym drucie. Poulsen zaprezentował swoje urządzenie na Wystawie Światowej w Paryżu w 1900 roku, gdzie zarejestrowano m.in. głos cesarza Franciszka Józefa I.
United UT Twin 48 to współczesny lampowy mikrofon wielkomembranowy, który próbuje zrobić coś wyjątkowo interesującego: połączyć w jednej konstrukcji funkcjonalność klasycznych Neumannów U47 i U48.
Mamy tu cztery tryby pracy, dwa różne sposoby uzyskania charakterystyki kardioidalnej, lampową elektronikę oraz transformator UT-BV8 wykonany według historycznej specyfikacji Braunbuch – dokumentacji wykorzystywanej przez niemiecką radiofonię.
Ale czy odtworzenie dawnych rozwiązań konstrukcyjnych rzeczywiście pozwala uzyskać to, czego dziś szukamy w mikrofonach określanych mianem „vintage”?
Led Zeppelin „Black Dog” to jeden z najbardziej charakterystycznych riffów w historii rocka. Ale co naprawdę dzieje się wewnątrz tego nagrania?
Gdy rozłożymy „Black Dog” na pojedyncze elementy, pozornie prosty rockowy utwór zaczyna wyglądać zupełnie inaczej. Tempo pływa, riff wymyka się siatce, John Bonham nieustannie spaja partie Johna Paula Jonesa i Jimmy’ego Page’a, a gitar jest prawdopodobnie więcej, niż zwykle się przyjmuje.
Zobacz dekonstrukcję na YouTube
Poniżej cała sesja odtworzona od początku do końca oraz link do pobrania materiałów źródłowych (wyłącznie do celów edukacyjnych).
Przyglądam się konstrukcji Babyface Pro FS, przedwzmacniaczom, konwersji, wyjściom słuchawkowym, ADAT, zegarowi SteadyClock FS oraz możliwościom miksera TotalMix FX. Pokazuję też coś mniej typowego: jak za pomocą Reapera, starego kontrolera Akai MPK Mini, MIDI, OSC i odrobiny pomocy AI zbudowałem własny system sterowania TotalMix FX praktycznie bez używania myszy.
Wracam do Revolution 14×16 w całkowicie nowej, przygotowanej od podstaw wersji testu. Tym razem przyglądam się nie tylko funkcjom interfejsu, ale również jego konstrukcji, transformatorowym i beztransformatorowym torom wejściowym, konwersji, latencji, sekcji zasilania, mikserowi słuchawkowemu oraz praktycznemu wykorzystaniu insertów.
Rejestracja jest bardzo szybka i prosta. Wymagane jest jedynie podanie adresu e-mail, nazwy użytkownika oraz hasła. Po zarejestrowaniu konto od razu jest aktywne.
Dzięki rejestracji możliwe jest wygodne kupowanie naszych materiałów edukacyjnych. Dodatkowo zyskasz możliwość komentowania na naszym blogu pod stałym, zarezerwowanym tylko dla Ciebie pseudonimem.
Możesz też zalogować się do naszego serwisu za pomocą konta na Facebooku. Z Twojego profilu pobierzemy jedynie nazwę oraz adres e-mail. Nie publikujemy nic na Twoim profilu.
Koszyk (
